اين جمله گرد آمده است « حَتَّه شخصٌ فَسَكَتَ » . المَهْمُوم - [ همّ ] : مفع ، غمگين و اندوهناك ، چيز ذوب شده . مَهَنَ - - مَهْناً و مَهْنَةً و مِهْنَةً الرجُلَ : به او خدمت كرد ، - مَهْناً : در ساختن آن كوشيد ، - الرَّجُلَ : او را زد و رنجور كرد ، - الثّوبَ : جامه را كشيد . مَهُنَ - - مَهَانَةً : خوار و ناتوان شد . المَهْنَة - ج مِهَن و مُهَن : مهارت در كار و خدمات . المِهْنَة - مص ، - ج مِهَن و مُهَن : حرفه و شغل ، مهارت در كار و خدمات ؛ « خَرَجَ فى ثيابِ مهنتِه » : با لباس كار خود بيرون آمد . المَهَنَة - ج مِهَن و مُهَن : مهارت در كار و خدمات . المَهِنَة - ج مِهَن و مُهَن : مهارت در كار و خدمات . المُهَنَّد - [ هند ] : شمشير ساخته شده از آهن هند . المُهَنْدِز - [ هندز ] : اندازه گيرى مجارى قناتها و ساختمانها مانند مهندس . اين كلمه فارسى است . المُهَنْدِس - [ هندس ] : مهندس ساختمان ، آنكه از دانش هندسه برخوردار است . مَهُوَ - - مَهَاوَةً [ مهو ] اللبنُ أو السمنُ : شير يا روغن رقيق شد . المَهْو - [ مهو ] : مص ، سنگريزهء سفيد ، شير رقيق كه با آب مخلوط شده باشد ، مرواريد ، بلور ، تگرگ ، رطب ، شمشير نازك . المَهْوَى - ج مَهَاوٍ [ هوي ] : هوا ، ردهء ميان دو كوه و مانند آن . المَهْوَاة - ج مَهَاوٍ [ هوي ] : مرادف ( المَهْوَى ) است . المِهْوَاع - [ هوع ] : مرادف ( المِهْوَع ) است . المِهْوَايَة - [ هوي ] : بادزن برقى . اين كلمه در زبان متداول رايج است . المَهُوب - [ هيب ] : شخص با هيبت كه مردم از او بترسند ؛ « مَكانٌ مَهُوبٌ » : جاى هولناك و يا محلى ترسناك . المُهَوْبَرَة - [ هوبر ] : « أُذُنٌ مُهَوْبَرَةٌ » : مرادف ( مُهَوْبِرَة ) است . المُهَوْبِرَة - [ هوبر ] : « ناقةٌ مُهَوْبِرَةٌ » : شتر گوشتالود ؛ « أُذُنٌ مُهَوْبِرَةٌ » : گوش كه پيرامون يا بر روى آن كرك يا موى باشد . المُهَوِّد - [ هود ] : فا ، نوازندهء سر گرم كننده . المُهَوَّس - [ هوس ] : مفع ، سبك مغز ؛ « رجُلٌ مُهَوَّسٌ » : آنكه همواره با خود حرف مىزند . المِهْوَع - [ هوع ] : كسى كه با صداى رسا جنگ مىكند . المَهُول - [ هول ] : ترسناك ، هولناك . المِهْيَاج - [ هيج ] : « شيءٌ مِهْيَاجٌ » : به هيجان در آمده . المِهْيَاف - [ هيف ] : تشنه ، بسيار تشنه ، آنكه همواره تشنه شود . المَهِيب - [ هيب ] : مرادف ( المَهُوب ) است . المَهِيرَة - ج مَهَائِر [ مهر ] من النساء : زن آزاده اى كه داراى مهريّهء سنگين باشد . المَهِيض - [ هيض ] : « عَظْمٌ مَهِيضٌ » : استخواني كه پس از بند زدن و جوش خوردن دوباره بشكند . المَهْيَع - ج مَهَايع [ هيع ] : جادهء پهن و نمايان ؛ « بَلَدٌ مَهْيَعٌ » : شهر پهناور . المَهِيل - [ هول ] : مرادف ( المَهَال ) است و به معناى جاى ترسناك مىباشد . مَهْيَم - كلمهء استفهام است به معناى « ما حَالُك » : حالت چطور است ؟ يا « ما حدث لك » : بر تو چه آمده است ؟ يا « مَا الْخَبر » : چه خبر ؟ المُهَيْمَن - [ هيمن ] : از نامهاى خداوند متعال و مرادف ( المُهَيْمِن ) است . المُهَيْمِن - [ هيمن ] : فا ، از نامهاى خداوند متعال و به معناى پناه دهنده و تأمين كننده و يا گواه و نگهبان بر كارها و رزق و روزيهاى بندگان خود و اجل و فرا رسيدن مرگ آنها مىباشد . المَهِين - ج مُهَنَاء [ مهن ] : خوار و زبون ، كم خرد و كم تميز . المَهْيُوم - [ هيم ] : بسيار تشنه ، آنكه به بيمارى تشنگى دچار است . المَوَات - [ موت ] : مص ، بدون روان ، زمين خالى از مردم كه مورد استفاده نباشد . المَوَاثِر - [ وثر ] : كجاوه‌ها كه از ابريشم و ديباج آراسته شده باشد ، پوستهاى جانوران درنده . المَوَّاج - [ موج ] : آنچه كه موج بسيار داشته باشد . المُوَاجَهَة - [ وجه ] : مص ، روبرو شدن با ديگرى . المَوَادّ - [ مدّ ] : جمع ماده است ؛ « مَوَادُّ اللغةِ » : الفاظ و عبارات زبان ؛ « مَوَادُّ العِلم » : مباحث علمى ؛ « المَوَادُّ الغَذَائِيِّه » : مواد غذائى ؛ « المَوَادُّ التجاريّة » : انواع تجارت و بازرگانى . المَوَّار - [ مور ] : بسيار سبك مغز ( مبالغهء المائر است ) . المُوَارَة - [ مور ] : مرادف ( المُورَة ) است ، چيزى كه از چيز ديگرى بيفتد ، چيزى كه از بين رفته و فقط اندكى از آن مانده است . المُوَارَة - [ مير ] : آنچه از پشم كه پس از زدن و پاك كردن بيفتد . المَوَّارَة - [ مور ] : « ريحٌ مَوَّارَةٌ » : بادى كه گرد و خاك برانگيزد . المَوَّاز - [ موز ] : فروشندهء موز . المُوَازَنة - [ وزن ] : مص ، موازنهء بين درآمدها و مخارج دولت يا شهردارى . المَوَاسِيم - [ وسم ] : شتران داغ كرده و نشاندار . المُوَاصَلات - [ وصل ] : نقل و انتقال ؛ « طُرُقُ المُوَاصَلات » : راههاى ارتباطى ؛ « مَوَاصَلات لا سِلْكِيَّة » : تماسهاى مخابراتى وسيلهء بىسيم . المَوَاضِغ - [ مضغ ] : دندانهاى آسيابى . المُوَاطِن - [ وطن ] : هموطن ، شهروند . المَوَاقِئ - [ مأق ] : گوشه‌هاى چشم از طرف بينى .